Seven Sisters
Heerlijk wandelen
Als er over ‘witte kliffen’ wordt gesproken, denken de meeste Britten aan Dover. Dat is waarschijnlijk te danken aan Vera Lynn die met haar White Cliffs of Dover Britse soldaten een hart onder de riem stak in de Tweede Wereldoorlog.
De iets Westelijker gelegen Seven Sisters, tussen Seaford en Eastbourne zijn echter veel schilderachtiger. Deze Paaszondag maakten we er een wandeling. Het was zonnig weer, de wandeling was niet te lang en we eindigden in een pub aan een van de meest schilderachtige pleintjes van het land, The Tiger Inn in East Dean. Het enige minpunt was dat de lokale middeleeuwse kerk, uit vuursteen opgetrokken, gesloten was. Men kan niet alles hebben.
Tot ik er in de buurt kwam wonen associeerde ik Seven Sisters niet met heuvels, maar met oliebedrijven. Het was de naam van het kartel van de olieconcerns dat tussen de jaren veertig en zeventig een machtig kartel vormde. Het ging om BP, Shell, Gulf, Exxon, Mobil, Chevron en Texaco. Als de geruchten over de fusie tussen Shell en BP worden bewaarheid zijn er dadelijk nog maar drie van deze bedrijven over.
Tegenwoordig wordt er gesproken over de Seven Sisters in de big tech-wereld: Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Microsoft, Nvidia en Tesla. Het is onvoorstelbaar dat het acceptabel zou zijn om deze ondernemingen te laten fuseren – opbreken is eerder aan de orde – maar wacht vijftig jaar en wie weet wat er is gebeurd.
Terug naar de natuur. Tussen de schapen door liepen we naar de kust. Daar was er een prachtig uitzicht op enkele van de zeven zusters. Als je er overheen loopt zijn de zeven pieken minder prominent. Op ons stukje van enkele kilometers telden we tenminste zevenentwintig Zusters. Sommige worden waarschijnlijk als niet relevant beschouwd.
Het is een adembenemende wandeling. Dat werd nog versterkt door het feit dat storm Dave van de nacht tevoren nog wat aan het uitpuffen was. Op een gegeven moment waaide de muts van het hoofd van onze dochter. Ze rende erachter aan, maar kwam al snel in de buurt van de vervaarlijke kliffen. De muts kwam gelukkig net op tijd tot rust.
Het officiële pad – inmiddels onderdeel van het King Charles III Coastal Path, Charles kwam het Seven Sisters deel enkele weken geleden zelf openen – loopt enkele tientallen meters van de rand van de kliffen. Het is opmerkelijk dat je niet elke vijf meter wordt gewaarschuwd voor het gevaar dat je loopt. Let wel, de wind waait vrijwel altijd vanuit zee, maar sommige van de wandelaars liepen tot aan het randje om de beste foto’s te kunnen maken. We hielden ons hart vast.
De kliffen zijn daarnaast kwetsbaar. Door erosie worden voortdurend stukken krijtrots losgeweekt. Enkele weken geleden was dat nog het geval bij Birling Gap, het laagste punt van de Seven Sisters waar zich een populair café bevindt.
De kans dat zo’n stuk krijtrots afbrokkelt op het moment dat jij er net van het uitzicht aan het genieten bent is klein, heb ik me laten vertellen. Dat is goed, want de wandeling smaakt naar meer. De hele tocht is ongeveer twintig kilometer lang. Het is raadzaam om deze vanuit Seaford richting Eastbourne af te leggen. Dan heb je meestal de wind in de rug. Dat scheelt, zoals we afgelopen zondag constateerden.
