Struikrovers

Op 1 september 1990 bezocht ik mijn eerste voetbalwedstrijd in Londen. Dat was op de oude Den, waar Millwall met 4-1 zou winnen van Barnsley. Veel kan ik me niet herinneren van deze wedstrijd in de oude Second Division, behalve dat ik een kwartier te laat arriveerde in New Cross Gate. Ik was vergeten dat het een uur vroeger was op het eiland. Daardoor zal ik de walk-on muziek hebben gemist, met de meezingregels Everybody knows us were called Millwall / Let em come, Let em come, Let em come, Let em all come down to The Den.

Dat het stadion bouwvallig was, zal me niet zijn opgevallen. Zo zagen alle stadions er in die dagen uit, ook in Nederland, van de Goffert tot de Geusselt. Een beetje Groundhopper kan alleen maar met weemoed terug kijken naar de oude foto’s van The Den. Het stadion was door de jaren ontstaan, higgledy-piggledy, niet gebouwd. Een beetje Engels dus. Schots en scheve tribunes, een gebrek aan symmetrie. Klassieke ‘terraces’. Heel vroeger klommen toeschouwers in de lichtmasten voor een beter uitzicht, of gewoon omdat er op de tribunes geen plek meer was.

Ik was net op tijd, want drie jaar later werd The Den afgebroken, om plaats te maken voor The New Den, aan de andere kant van Surrey Canal Road naast een autosloperij aan Zamba Road, en een woonwagenkamp. Het stadion ligt ingeklemd tussen de spoorwegen. Yuppenflats kruipen langzamerhand dichterbij. Een slecht stadion is het niet, het heeft bijvoorbeeld vier open hoeken, maar het kan niet tippen aan haar voorganger. Waar de oude Den zich stond, bevindtnu een nieuwbouwwijk, met straatnamen die refereren naar oud-spelers van The Lions.

De beroemdste tribune van de oude ‘leeuwenkooi’ was Cold Blow Lane. Daar bevonden zich de gevreesde fans, de zogeheten Bushwackers. Soms fiets ik over Cold Blow Lane. Daar staan geen straatnaamborden, want die als souvenier worden meegenomen zodra ze worden geplaatst. Langs de nieuwe Den fiets ik ook regelmatig, langs het spoor op weg naar de stad. Bij thuiswedstrijden van Millwall is deze cyclehighway afgesloten, want dan is het een veilige route voor de uitfans. Thuisfans noemen het de Cowards’ Way’.

Op gewone dagen is het na zonsondergang allerminst een veilige route, want dan kunnen zich straatrovers in de bosjes aan beide zijden van het fietspad bevinden. Zij hebben het niet gemunt op vijandelijke voetbalfans, maar op argeloze fietsers.