The Long Man
Onwetendheid is een zegen
In een week dat de Reform partij naar verwachting een grote overwinning zal behalen tijdens de lokale verkiezingen, is het goed om te beseffen dat onwetendheid ook een zegen kan zijn. Dit realiseerde ik me tijdens een wandeling met dochter Claire rond The Long Man of Wilmington.
Die lange man is een goede bekende van ons. Door de jaren heen zijn we er diverse malen naartoe gereden. Het is altijd weer een beetje een zoektocht. Hoewel The Long Man ruim zeventig meter hoog is en prominent geplaatst is aan de Noordzijde van The South Downs bij Wilmington, is hij, volgens mij, niet te zien vanaf de A27 tussen Lewes en Eastbourne. Je moet afslaan, door Wilmington rijden en dan is de enorme krijtrotstekening ineens zichtbaar.
Dit keer deden we het anders. We besloten van het zonnige lenteweer gebruik te maken om het Cuckmere Pilgrim Path te lopen, een wandeling langs zeven middeleeuwse kerken aan deze en gene zijde van de Cuckmere rivier in East Sussex. We begonnen in Arlington, zo ver mogelijk weg van de South Downs.
We hadden het plaatsje nog niet verlaten of we zagen The Long Man in de verte. Vanaf de A27 is The Long Man niet te zien, maar als je wat verder weg bent klaarblijkelijk weer wel. Soms verschool de lange man zich even achter een boom of een heg, maar al snel kwam hij weer tevoorschijn, steeds weer wat groter en wat helderder.
Het laatste stukje was flink klimmen, maar toen stonden we dan toch voor het eerst echt aan de voet van The Long Man. Hij was groot en machtig. Het was mooi om te denken dat een groep prehistorische, zo veronderstelden we, buurtgenoten ooit de moeite had genomen om het gras van de kalksteen te krabben om zo deze elegante man met twee lange stokken te etaleren.
Door de jaren heen ging ik er altijd vanuit dat de figuur die je ziet van kalksteen is. Ik kan me herinneren dat iemand me ooit vertelde dat deze mee had geholpen aan de jaarlijkse ‘schoonmaakbeurt’ van The Long Man. Ik was ervan uitgegaan dat de kalksteen daarbij weer werd schoongekrabd.
Dat blijkt niet het geval. Het gaat om betonnen tegels. Die hebben, zo lazen we op het informatiebord dat aan de voet van The Long Man staat, ergens vorige eeuw plaatsgemaakt voor de blokken gele steen die de omwonenden er ergens in de negentiende eeuw, in de Victoriaanse tijd zoals het bord beschrijft, hadden aangelegd.
Het is informatie waar ik veel liever niet over had beschikt. Na The Long Man stegen we al snel naar de top van de South Downs, waarna het een relatief eenvoudige wandeling, grotendeels bergaf, richting Afriston en Berwick en daarna terug naar Arlington.
Het grootste deel van deze tocht was The Long Man weer verscholen achter een heuvelrug. Daarna kwam hij echter weer tevoorschijn. Maar toch was hij veranderd. Hij was niet meer van kalksteen, maar van beton, wat toch minder aantrekkelijk klinkt. The Long Man stamt bovendien niet uit de prehistorie, maar uit de zestiende eeuw. Ook dat is informatie waar ik net zo lief niet over had beschikt.